મારી લાગણીઓની સરવાણી

Archive for the ‘દિલની વાત’ Category

કરવાચૌથ

આઠ વર્ષ થઇ ગયાં સાથે સાથે છીએ. જ્યારથી તે જીવનમાં આવી છે ખુશીના ભંડારો સાથે લઈને આવી છે. જયારે મારાં લગ્ન નહોતા થયાં ત્યારે મેં નિર્ણય કર્યો હતો કે મારી પત્નીને ખુબ ખુશ રાખીશ, એને ભરપુર પ્રેમ કરીશ અને હું મારા એ નિર્ણયને સચ્ચાઈમાં પરિવર્તન કરી રહ્યો છું. એ પણ મને ભરપુર પ્રેમ કરે છે. એ છેલ્લા છ વર્ષથી મારા માટે કરવાચૌથનું વ્રત કરે છે. હા, આની પાછળ એનો સ્વાર્થ એટલો છે કે પ્રેમાળ પતિની ઉમર વધે પણ અઢળક પ્રેમ પણ રહેલો છે. લગ્ન પહેલા મને ખબર નહોતી કે કરવાચૌથ ક્યારે આવે છે કારણ કે પહેલા મીડિયામાં આટલો પ્રચાર પણ નહોતો અને કોઈ વ્રત કરનાર પણ નહોતું(મારા માટે જ સ્તો) એટલે ખબર પણ ના પડતી, પણ ફિલ્મમાં વ્રત કરનાર પરિણીતાને જોઈને અને ક્યાંક ક્યાંક સાંભળેલી વાતો પરથી એમ થતું કે કોઈ હોય જે મારાં માટે પણ વ્રત રાખે…

ગઈ અગિયારમી તારીખે(૧૧-૧૦-૧૪) એને મારાં માટે વ્રત રાખેલું. દર વર્ષે હું વિચારતો કે આ ચંદ્રને જોઈને એની પૂજા કર્યા પછી જ પાણી પીવાનું અને જમવાનું, પણ જો ચંદ્ર જ તે દિવસે ન દેખાય તો…?  કારણ કે બેંગ્લોરમાં આ સમયે વરસાદી દિવસો હોય છે અને વાદળો પણ છવાયલા હોય છે. આ વર્ષે એવું જ થયું અગિયાર વાગી ગયા પણ ચંદ્ર ન દેખાયો….

કેમ રહી શકાતું હશે આખો દિવસ જમ્યા વગર…? ચાલો જમ્યા વગર તો રહી જવાતું હશે પણ આખો દિવસ પાણી પીધા વગર કેમ રહી શકાતું હશે…? આખો દિવસ એક દાણો ખાવો ય નહિ અને ટીપું પાણી ય ન પીવું..કેમ રહી શકાય…? આવું વ્રત કરવા ચોક્કસ એનો મારાં પ્રત્યેનો અઢળક પ્રેમ જ બધું સંભાળી લેતો હશે. જયારે જયારે એને ભૂખનો કે તરસનો અહેસાસ થતો હશે આખા દિવસ દરમિયાન ત્યારે ત્યારે એ મારી લાંબી ઉમર વિશે વિચારતી હશે,.

એની સવાર રોજની જેમ થાય, બધા માટે નાસ્તો તૈયાર કરવાનો. બપોરનું જમવાનું તૈયાર કરવાનું, પીરસવાનું ,વાસણ ધોવાનાં પણ જમવાનું નઈ…કેમ રહી શકાય ,,,સવાર, બપોર અને સાંજે..!!! ખરેખર ધન્ય છે જે પત્નીઓ પોતાના પતિની લાંબી ઉમર માટે કરવાચૌથનું વ્રત કરે છે અને એ પતિઓ પણ ભાગ્યશાળી છે જેના માટે આવું વ્રત થાય છે. મારી જાતને હું ભાગ્યશાળી સમજુ છું કે મને આવી સંગીની મળી છે, અને ખાતરી આપું છું કે હું પણ એને આવો જ અવિરત પ્રેમ છેલ્લા શ્વાસ સુધી કરીશ.

-ચંદ્રકાંત માનાણી

જીવનની એક સોચ

Jivan

ઉપરનો ફોટો સાંકી લેકનું છે.હમણાં થોડા દિવસ પહેલા સાંકી લેક ગયો હતો. અને જસ્ટ અમસ્તાં જ ફોનથી બે ત્રણ ફોટો ખેંચી લીધાં. ત્યારે આ શેર એનામાં ઉમેરીશ એ ખબર નહોતી. ફોટોને ધ્યાનથી જોયું ત્યારે ખયાલ આવ્યો કે આપણું જીવન પણ આ સુકાઈ ગયેલા વૃક્ષ જેવું છે. વૃક્ષની આજુબાજુ ભરપુર પાણી છે હરિયાળી છે  છતાં એ સુકાઈ ગયેલું છે. આપણું જીવન પણ હરિયાળું અને બધી જરૂરિયાતોથી છલોછલ હોય છે છતાં જીવનમાં કશુંક ખૂટે છે એવી ફરિયાદ રહ્યા કરે છે. એ ભાવ વ્યક્ત કરવા માટે આ ફોટો એકદમ પરફેક્ટ છે.

-ચંદ્રકાંત માનાણી

મારી મહેચ્છાઓ…

૧.દુઃખમાં દુખી નથી થવું અને સુખમાં છકી નથી જવું. સહજ થવું છે.

૨.કળીયુગ એ સાચનો જમાનો નથી. તેમ છતાં બનશે એટલું સાચું બોલવાનો પ્રયત્ન કરીશ.

૩.ગુસ્સાનો ત્યાગ કરવો છે. મનને શાંત રાખવું છે.

૪.જરૂર પૂરતું જ બોલવું છે. (ઘણીવાર એવું થાય છે કે જે જરૂરી નથી હોતું એ પણ બોલાઈ જાય છે.)

૫.સફળ થવું છે.(બીઝ્નસમાં પણ અને સંબંધોમાં પણ. સફળ પુત્ર,સફળ પતિ,સફળ પિતા,સફળ દોસ્ત બનવું છે.)

૬.કોઈથી વિશ્વાસઘાત નથી કરવો.(જે પણ લોકોએ મારા પર ભરોસો કર્યો છે એના ભરોસા પર ખરો ઉતરવાના તમામ પ્રયત્નો કરવા છે.)

૭.કોઈથી ડરવું નથી.(જીવનમાં જ્યાં જુઓ ત્યાં ડર ડર અને ડર જ છે. આમ થશે તો ….તેમ થશે તો….આ ડરને કાબુમાં કરવો છે. )

૮.કોઈની નિંદા કરવી નથી.

૯.અણગમા પર કાબુ પામવો છે. (જયારે પણ પસંદગી પ્રમાણે નથી થતું ત્યારે અણગમો પ્રગટ થયા વગર નથી રહેતો.)

- ચંદ્રકાંત માનાણી

જીવન અને ડર

હું માનું છું કે ડર એ યા તો આપણે કઈક ખોટું કર્યું હોય તો લાગે અથવા અજ્ઞાનતામાં લાગે. અગર તમે કોઈનું કાઈ ખોટું ના કર્યું હોય તો ડરવાની જરૂર નથી. પણ અજ્ઞાનતામાં ડર છુપાયો હોય છે. જેમ આપણને કાર ચલાવતા ન આવડતી હોય ને ચલાવવી જ પડે ત્યારે ડર લાગે એ સહજ છે. એવી જ રીતે આપણે જીવન જીવીએ છીએ ,,જીવન જીવતા નથી આવડતું એટલે જ જીવનમાં ડરનું અસ્તિત્વ છે.

- ચંદ્રકાંત માનાણી

વેલેન્ટાઈન-ડે

છેલ્લે વાંચેલ ”મૌન રાગ” નવલકથામાં નાયક એની પ્રેમિકાને કહે છે,”આઈ લવ યુ અંજલિ, હું તને ચાહું છું, ખુબ ચાહું છું. મારી જાતથીયે વધારે …. હું ધારતો હતો એનાથીયે  વધારે ….તું માને છે એનાથીયે વધારે …કોઈ સમજી શકે એનાથીયે વધારે…” આ વાંચીને મને થયું કે અગર આપણા દિલમાં કોઈના માટે પ્રેમ છે તો તેને યોગ્ય સમયની રાહ જોયા વિના તાત્કાલિક ધોરણે વ્યક્ત કરી દેવો જોઈએ..શું ખબર કે એ યોગ્ય સમયની રાહ જોવામાં જીંદગી જ નીકળી જાય..

 

આપણે હંમેશા એવું  ઈચ્છીએ છીએ કે કોઈ આપણને ખુબ ચાહે., અનહદ ચાહે ,,સતત ચાહે, , અવિરત ચાહે,,ફક્ત આપણને જ ચાહે,,..એનો પ્રેમ ફક્ત આપણા માટે જ હોય,,મારા સિવાય એ કોઈ અન્યને ક્યારેય ન ચાહે…એવી ઈચ્છા બધાનાં દિલમાં ક્યાંક ઊંડે દટાયેલી  હોય છે..પ્રેમને શાયદ આપણે વેપાર સમજી બેઠા છીએ, વેપારમાં પણ કઈક રૂપિયાની અવેજમાં કઈક આપીએ તો છીએ પણ પ્રેમના મામલામાં એવું નથી, આપણને પ્રેમ ફક્ત જોઈએ છે આપવો નથી.

 

નવલકથાઓ વાંચવાથી મને આ ફાયદો થયો, મેં  મારા પ્રિયજનો પાસેથી પ્રેમની અપેક્ષા રાખવાના બદલે પ્રેમ આપ્યો, ફક્ત આપ્યો, પણ મારા આશ્ચર્ય વચ્ચે મને એટલો જ અને કહી શકીશ કે એથીય વિશેષ પ્રેમ પરત મળ્યો….રોઝ-ડે, ચોકલેટ-ડે, હગ-ડે,વેલેન્ટાઈન-ડે આ બધા દિવસોમાં ફક્ત એ દિવસ પુરતો જ દેખાડો કરવા કરતાં  સ્વજનોને રોજબરોજની જીંદગીમાં થોડો સમય અને થોડો પ્રેમ આપીશું તો રોજ-રોજ વેલેન્ટાઈન-ડે છે..

-ચંદ્રકાંત માનાણી

શું તમારી સાથે પણ આવું થાય છે…?

૧. જે વ્યક્તિને આપણે જીવનમાં ક્યારેય મળ્યા નથી કે પહેલા ક્યારેય જોઈ પણ નથી તેને પહેલી વખત જોઈને એવું લાગે કે જાણે તેને પહેલાં ક્યાંક જોઈ હોય અને આપણો એની સાથે આત્મીય સંબંધ હોય…!! (તે કોઈ પણ હોઈ શકે સ્ત્રી,પુરુષ કે બાળક )

૨.કોઈ એવી જગ્યા જ્યાં જીવનમાં પહેલાં ક્યારેય ગયા નથી ત્યાં જઈને એવું લાગે જાણે પહેલાં હું અહી આવી ગયો છું…!!!

૩. ક્યારેક કોઈ ખાસ સુંગંધ આવે ત્યારે કોઈ વ્યક્તિ કે કોઈ જગા કે વીતી ગયેલો સમય યાદ આવે છે જે સુગંધ સાથે સંકળાયેલા હોય છે..!!

દા.ત.- પ્રાથમિક શાળામાં મહેંદીના છોડવાની સુવાસ..ગમે ત્યારે મહેંદીના છોડની સુવાસ આવે ત્યારે નજર સમક્ષ પ્રાથમિક શાળા ખડી થઇ જાય છે..,,

૪. એફ એમ પર કે જાહેર કોઈ કાર્યક્રમમાં અચાનક કોઈ ગીત વાગે ત્યારે તે ગીત સાથે સંકળાયેલી યાદો જીવંત થઇ જાય છે…

-ચંદ્રકાંત માનાણી

જીવન અને મરણ

ક્યાંક મૃત્યુ વિશે વાંચ્યું હતું કે,” માણસ મૃત્યુ થી નથી ડરતો પણ મૃત્યુ વખતે થતી પીડાથી ડરે છે…” ખરેખર સાચું લાગે છે…માણસને મૃત્યુ અને ઘડપણ માં થનારી પીડાથી ડર લાગે છે અને એટલે જ એ વૃદ્ધ નથી થવા માંગતો કે નથી મરવા માંગતો…..

કાલે સુરજ વિશે વિચાર આવ્યો,,,સુરજ રોજ ઊગે છે આથમે છે ,,સુરજનું ઊગવું અને આથમવું એ જીવન મરણ જ તો છે…રોજ સવારે જાણે એનો જન્મ થાય છે , પછી એનું બાળપણ, યુવાની, વૃદ્ધાવસ્થા અને મરણ..મરણ એટલે પૂર્ણ વિરામ નહિ,,,એ વળી ક્યાંક બીજે ઊગે છે, પૃથ્વીના કોઈ બીજા ખૂણે, એનો ક્યાંક જન્મ થાય છે અને આથમે છે…એવું લાગે છે કે જેમ આપણો જીવ , આપણી આત્મા પણ સૂરજને અનુસરતો હશે….જન્મે છે અને મરે છે,,જીવન મરણની ક્રિયા જાણે અવિરત ચાલુ રહે છે..જેમ સૂરજ વળીને વીતી ગયેલ દિવસને યાદ નથી કરતો એવી જ રીતે આપણને પણ ગયા જન્મનું કાઈ જ યાદ નથી રહેતું…અને જીવન મરણનો અવિરત પ્રવાસ ચાલુ રહે છે.

-ચંદ્રકાંત માનાણી

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 67 other followers