મારી લાગણીઓની સરવાણી


થોડા દિવસ પહેલા જીગી(જીગ્નેશ) સાથે વર્ષો પછી ફોન પર વાત થઇ.અમે પંદર વર્ષ પહેલા ૧૯૯૭માં મળ્યા હતા.ત્યારે અમે ગુજરાતની વોલીબોલની ટીમના સભ્ય હતા.તેને કહ્યું કે પાછળના પંદર વર્ષમાં જીવનમાં કેટલાયે ઉતાર-ચઢાવ આવી ગયા.વાતો વાતોમાં વાત મિતાલીની નીકળી.

ચાલો તમને શરૂઆતથી જ કહું.૧૯૯૭મા ગુજરાતના વિવિધ જિલ્લામાંથી ૩૬ ખેલાડીઓ ભાવનગરના સ્પોર્ટ્સ કોમ્પ્લેક્ષમાં ભેગા થયા હતા અને તેમાંથી ૨૪ ખેલાડીઓ પસંદગી પામી પોંડીચેરી રમવા જવાના હતા.બંને વિભાગ(પુરુષ અને મહિલા)ની સ્પર્ધા ૨/૧/૯૭ થી ૭/૧/૯૭ રમાવાની હતી.આ ટ્રેનીંગ કાર્યક્રમ ૧૫ દિવસ ચાલવાનો હતો.હું પહેલી વાર જ ઘરથી આટલા દિવસો દૂર રહ્યો હતો અને મારા આ દિવસો કપરા રહ્યા હતા.પણ બીજી બાજુ જીગીના એ દિવસો જાણે પંદર મીનીટમાં જ નીકળી ગયા હોય એવું એને લાગેલું.

મિતાલી ખુબસુંદર યુવતી હતી અને જીગી પણ હેંડસમ બોય હતો.બંનેને એકબીજાથી પ્રેમ થઇ ગયો હતો.બધું બરાબર હતું.પ્રેમ કર્યો,,ઈકરાર પણ થઇ ગયો.હું તો આ બધું દૂરથી જ જોતો હતો.હું ત્યારે નવમાં ધોરણમાં હતો.જીગી મને દિવસ દરમિયાન ઘટેલી ઘટનાઓ વર્ણવતો અને ભવિષ્યના સોનેરી સપના જોતો રહેતો.અમારા કોચે ટીમની પસંદગી કરી લીધી હતી પણ તેની જાહેરાત ૧૩મા દિવસે કરી.અને એની સાથે જ જાણે જીગી-મિતાલી પર આભ તૂટી પડ્યું. જીગીનો ટીમમાં સમાવેશ થયો હતો અને મિતાલી બહાર.અમારે એક દિવસ પછી પોંડીચેર માટે રવાના થવું હતું અને મિતાલીને સુરત માટે.નવજીવન એક્ષ્પ્રેસમાં ટીકીટો બૂક હતી અને અમારે નડિયાદથી ટ્રેન પકડવી હતી.બધા મિત્રો નડિયાદ સુધી સાથે હતા અને પછી પોતાના ગંતવ્ય સ્થાને નીકળી ગયા.જીગી અને મિતાલીએ ભાવનગરમાં જ જનમો જનમ સાથ નિભાવવાની કસમો ખાઈ હતી અને નડિયાદથી છુટા પડી ગયાં હતાં.

ટ્રેનમાં બધા મિત્રો બેસી ગયા ત્યારે જીગીને સમજાવી રહ્યા હતા,,મિતાલી હતી તેથી તારો ટાઈમપાસ સારો થઇ ગયો તે ખૂબ મજા કરી અને હવે એ બધું ભૂલી જવાનું.પણ જીગી એ મને કહેલું કે હું એને નહિ ભૂલી શકું.તેને કહેલી એક વાત ત્યારે મને નહોતી સમજાઈ કે આપણે જેને સાચા દિલથી પ્યાર કરતાં હોઈએ તેના વિશે ક્યારેય ખરાબ(વાસનામય) વિચાર નથી આવતા. અને ત્યાર પછી જીગીના કહેવા પ્રમાણે એ મિતાલીને હમણાં મળ્યો હતો.જીગી માટે બેફામનો એક શેઅર યાદ આવે છે::

હેડકી આવી છતાં નહોતી મિલનની શક્યતા,
કોઈને અમથા જ સાંભરતા અમે બેસી રહ્યાં.

વડોદરામાં કોઈ વોલીબોલ સ્પર્ધા હતી ત્યાં જીગી તેના પુત્રને લઈને જોવા ગયો હતો અને ત્યાં અનાયાસે મિતાલી મળી ગઈ હતી.મિતાલી તેના સગાના ઘરે તેના પતિ અને છોકરાં સાથે આવી હતી.પંદર વર્ષે પણ બંને એકબીજાને ઓળખી ગયા હતા.બધાએ પરસ્પર ઓળખાણ કરી હતી.હાલમાં જીગી અને મિતાલી બંને પોતપોતાના જીવનમાં સુખી છે. જીગી કહેતો હતો કે આજે પણ મારા દિલમાં મિતાલી માટે એવો જ નિર્મળ પ્રેમ છે..જીગીએ પણ મીતાલીની આંખોમાં એવો પ્રેમ જોયો હતો.મેં તેને ઘરે આવવા જણાવ્યું પણ કોઈ કારણોસર તે ઘરે ના આવ્યા પણ ભવિષ્યમાં આવીશું કહીને ગયા.

શાયદ આને જ સાચો પ્રેમ કહેતા હશે લોકો.જીગીએ તો એની પત્નીને મિતાલી વિશે પહેલા જ વાત કરી હતી પણ મિતાલીએ તેના પતિને વાત કરી કે નહિ તેની જાણ જીગીને નથી.એક વાત તો સ્પષ્ટ છે કે કોઈને પ્રેમ કરવો અને તેની સાથે લગ્ન કરવા એ સાચો પ્રેમ હોઈ શકે છે પણ એ પ્રેમને એવોને એવો અકબંધ એટલી જ તીવ્રતાથી અલગ અલગ રહીને સાચવી રાખવો એ પણ સાચો પ્રેમ કહેવાય.

-ચંદ્રકાંત માનાણી

Advertisements

Comments on: "એક અધૂરી પણ પૂર્ણ કહાની" (3)

  1. thanks motabhai….

    aavu lakhta rejo hone…………………………..

  2. ચોક્કસ………લખતો રહીશ.

  3. વાહ, સરસ… આંખો ભીની થઇ જાય એવી વાત.!

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: