મારી લાગણીઓની સરવાણી


આપણે મંદિરે જઈએ છીએ શા માટે..?
ફક્ત ભગવાન પાસે માંગવા માટે…
આપણી માંગણીનું લીસ્ટ એટલું બધું લાંબુ હોય છે કે કદાચ પ્રભુ પણ યાદ રાખતાં ભૂલે…
એમને એમ માંગણીઓ પૂરી થાય તો ઠીક છે નહીતર લાલચ પણ આપતા આપણે અચકાતા નથી. એ માંગણીની તીવ્રતા કેવી છે એના પરથી કેટલા ઉપવાસ થશે, કેટલો પ્રસાદ ધરાવાશે અને કેવી માનતા થશે નક્કી થાય છે.. હું કોઈની ધાર્મિક લાગણીઓની મજાક નથી ઉડાવતો પણ જાણે આપણે પ્રભુને જ છેતરતા હોઈએ એવું લાગે છે. લાંબીલચ માંગણીઓ પૂરી કરવાના એડવાન્સ સ્વરૂપે ખિસ્સામાં હાથ નાખી થોડા સિક્કાઓ બહાર કાઢી અને એમાંથી ઓછા મૂલ્યનો સિક્કો શોધી દાનપેટીમાં નાખતાં હોઈએ છીએ. અને જતાં જતાં લટકતા ઘંટને જોરથી વગાડીને જાણે પ્રભુને રીમાઈન્ડર કરીએ કે તું સાંભળી લેજે..!! વિચારવાનું એ છે કે કોને જરૂર છે માંગવા વાળાને કે આપવા વાળાને !!? ક્યારેક વિચાર થાય છે કે એને જ આપેલું છે આ બધું અને છતાં આપણે મન મુકીને દાન-ધર્મ નથી કરી શકતાં. બાળપણમાં જયારે ગામનાં મંદિરની દાનપેટી ખોલવામાં આવતી ત્યારે અંદરથી, જે સિક્કાઓનું ચલણ બંધ થઇ ગયું હોય તે પણ નીકળતા. જે લેવાની ભિખારી ના પાડી દે તેવા સિક્કા દાનપેટીમાં પધરાવતાં લોકોની હિંમત કઈ રીતે ચાલતી હશે… !! જમાનો બદલાઈ ગયો છે પ્રભુ, હવે તો લોકો તને પણ લૂંટી જાય છે..
સબ કો સન્મતિ દે ભગવાન !
!! જય શ્રી રામ !!

-ચંદ્રકાંત માનાણી

Comments on: "સબ કો સન્મતિ દે ભગવાન" (2)

  1. sukhi said:

    દોસ્ત સંમતિ અને સન્મતિ વચ્ચે ઘણો ફર્ક છે હો!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: