મારી લાગણીઓની સરવાણી


ત્યારે હું અગિયારમાં ધોરણમાં હતો. નડિયાદ સ્પોર્ટ્સ કોમ્પ્લેક્ષમાં ગુજરાતની ટીમ સિલેક્ટ થવાની હતી. ૧૯૯૮ નાં એ દિવસોની ધુંધળી યાદ મનમાં ક્યાંક ધર્બાયેલી છે. જયારે અમે નડિયાદ પહોચ્યાં ત્યારે ત્યાં વડોદરા જીલ્લાની બે છોકરીઓ જ આવેલી હતી. રૂપલ અને દક્ષા. બપોરનો સમય હતો અને સાંજ સુધી બધા ખેલાડીઓને રીપોર્ટીંગ કરવું હતું અને બધા સમયસર આવી ગયા. અમદાવાદનો અશ્વિન મારો ખાસ ભાઈબંધ. અને આ સ્ટોરી પણ અશ્વિનની છે. રંગે કાળીયો કહેવાય પણ એની બોડી અને વોલીબોલ રમવાની સ્ટાઈલ મસ્ત. એ જયારે ચાલતો ત્યારે એની ડોક ટટ્ટાર રહેતી અને આંખો જુકેલી.

રૂપલ અને દક્ષા એ બંને એક જ જીલ્લાની હોવાથી સાથે જ રહેતી, દક્ષા ઠીકઠાક કહી શકાય એવી છોકરી. દક્ષાને અસ્વીન ગમી ગયો અને કહીએ તો એ જાણે એની પાછળ જ પડી ગઈ હતી.બધાને પંદર દિવસ સાથે રહેવું હતું. અમારું મોર્નિંગ સેશન સાતથી દસ અને સાંજે સાડા ચારથી અંધારું થાય ત્યાં સુધી.પાંત્રીસ ખેલાડીઓ વચ્ચે ત્રણ વોલીબોલ કોર્ટ હતા, પાસેપાસે જ, બે છોકરાઓ માટે અને એક છોકરીઓ માટે. અશ્વિન કહેતો કે જયારે મારી નજર દક્ષા પર પડતી એની નજર મારા પર જ હોય છે. સવારના સેશન બાદ નાસ્તો સાથે હોય છે.

ચોથા દિવસે દક્ષાએ કહ્યું કે આજે રૂપલનો બર્થડે છે અને જમ્યા પછી આઈસ્ક્રીમનો પ્રોગ્રામ છે. અમે દસેક મિત્રો આઈસ્ક્રીમ માટે ગયાં હતા. હવે દક્ષા તો એમ વર્તતી હતી જાણે વર્ષોથી ફ્રેન્ડ હોય. વાતવાતમાં દક્ષાને ખબર પડી કે અશ્વિનને આઈસ્ક્રીમ ખુબ જ ગમે છે તો એણે થોડી ખાધેલી આઈસ્ક્રીમ અશ્વિનને ઓફર કરી અને અશ્વિને ખાઈ પણ લીધી.

કેમ્પના બીજા જ દિવસે દક્ષાનો કોઈ સાથી ખિલાડી સાથે જગડો થયો હતો. વાત ફક્ત એટલી જ હતી કે મને દક્ષાબા કહીને બોલાવવું, એ રાજપૂત હતી એટલે એજ નામથી બોલાવવું એ એનો આગ્રહ હતો. જયારે અશ્વિનને આ વાતની જાણ થઈ ત્યારથી એ પણ દક્ષાબા કહીને સંબોધતો. પણ દક્ષાને આ ન ગમતું. એ કહેતી કે અશ્વિન તારે મને દક્ષાબા ન કહેવું ફક્ત દક્ષા જ કેજે. પણ અશ્વિન એણે દક્ષાબા જ કહેતો અને એ ખીજાતી. મેં કારણ પૂછ્યું તો એણે કહ્યું હતું કે પાછળ “બા” એ અમારામાં માન મર્યાદા માટે લગાવે છે પણ અશ્વિન મને એમ કહે છે એ નથી ગમતું. બીજે દિવસે મેં અશ્વિનને પૂછ્યું કેમ તું દક્ષાથી ભાગતો ભાગતો ફરે છે. તો કહે કે હું મારી સ્કુલમાં એક છોકરી છે એને પ્રેમ કરું છું એટલે. દક્ષા સાથે વાત કરું છું તો એવું લાગે છે જાણે પેલી સાથે બેવફાઈ કરું છું.

આમને આમ અઠવાડિયું નીકળી ગયું. તે દિવસે રવિવાર હતો અને આરામ કરવાનો દિવસ હતો. કાલે ટીમનું સિલેક્શન થવાનું હતું.પાંત્રીસથી ચોવીસ ખેલાડી થવાના હતા. હું ને અશ્વિન નાસ્તો કરીને ફૂટબોલના ગ્રાઉન્ડમાં બેઠા હતા.એ ટેન્શનમાં લાગતો હતો. દક્ષા પણ નાસ્તો કરીને આવીને પાસે બેઠી.

દક્ષા: કેમ શું થયું, કેમ ગુમશુમ બેઠો છે?,,,

અશ્વિન : કાલનું ટેન્શન છે, શું થશે , સિલેક્શન થશે કે કેમ? મારું તો માથું દુખે છે….

દક્ષા : એનું ટેન્શન ન લેવાય ને લાવ માથું દાબી દઉં.,,

કહેતીકને અમે જે ગ્રાઉન્ડના પગથીયામાં બેઠા હતા એની ઉપરના પગથીયામાં બેસીને અશ્વીનનું માથું પોતાનાના ખોળામાં લઈને દાબવા લાગી અને કહે કે, જો તારું સિલેક્શન નઈ થાય તો હું પણ નેલ્લોર(જ્યાં ટુર્નામેન્ટ થવાની હતી) નઈ જાઉં. અને હું વિચારતો હતો કે કેટલો પ્રેમ કરે છે દક્ષા અશ્વિનને…અશ્વિનને પણ આ પ્રેમ ગમતો હતો પણ એ પોતાની પ્રેમિકાને બેવફાઈ કરી રહ્યો છે એવો અપરાધભાવ અનુભવી રહ્યો હતો.

બીજા દિવસે અમે ત્રણેય સિલેક્ટ થઈ ગયાં. પછીનું અઠવાડિયું પણ એ દક્ષાનો અશ્વિન પ્રત્યેનો પ્રેમ અવિરત ચાલુ જ રહ્યો. લગભગ બધા ખેલાડીઓને આ પ્રેમ કહાનીની ખબર પડી ગઈ હતી. અમે જયારે ટ્રેનમાં નેલ્લોર ગયાં ત્યારે પણ દક્ષા જમવાનાં સમયે આવી ને સાથે જ જમતી, અશ્વિનની થાળી પણ એ જ તૈયાર કરીને આપતી. દક્ષા ખુબ ખુશ હતી. પણ જયારે અમે પાછા આવવા નીકળ્યા ત્યારથી જ ઉદાસ થઈ ગઈ અને છુટા પડવાનો સમય નજદીક આવી રહ્યો હતો.

દક્ષા : હવે ક્યારે મળશું?

અશ્વિન : ખબર નઈ…

દક્ષા : સમર કેમ્પમાં આવીશ? ( વેકેસનમાં બધા ખેલાડીઓની વિશેષ તાલીમ માટે સમર કેમ્પનું આયોજન ગુજરાત સ્પોર્ટ્સ ઓથોરીટી કરે છે)

અશ્વિન : તું આવીશ ?

દક્ષા : તું આવીશ તો આવીશ ..

અશ્વિન : હું નહી આવું..

દક્ષા : કેમ?

અશ્વિન : બસ એમ જ…

અને દક્ષાની આંખમાંથી આંશુ સરી પડે છે. પછી એ ખાસ કઈ બોલતી ન્હોતી, અઢાર દિવસ થયાં હશે સાથે સાથે, કાયમ અશ્વિને એની ઉપેક્ષા જ કરી હતી અને દક્ષા એને સહેતી રહી, ક્યારેય અશ્વિને એની સાથે હસીને વાત ન કરી તે દક્ષાને ખરાબ લાગ્યું હશે પણ ક્યારેય ફરિયાદ ન કરી અને અધિકાર પણ નહોતો. છતાં ફરી મળવાની શક્યતા ના રહી ત્યારે આંખોએ જવાબ આપી દીધો. જયારે વડોદરા આવ્યું ત્યારે દક્ષા ઉતરી ગઈ. અશ્વિને તો એને બાય કરવાની તસ્દી પણ ન લીધી. અને અમદાવાદમાં અમે બધા સમર કેમ્પમાં મળશું એ વાદા સાથે છુટા પડ્યા.

સમર કેમ્પમાં ફરી અમે ભેગાં થયાં. પણ દક્ષા ન આવી. અશ્વિને ભલે કાઈ કહ્યું નહી પણ એની નજર દક્ષાને સતત શોધતી રહેતી. અને બીજા વર્ષે અમે લગભગ ત્રણેક રાજ્યકક્ષાની ટુર્નામેન્ટમાં ભેગાં થયાં પણ દક્ષા કોઈ જગ્યાએ ન દેખાઈ. અને અશ્વિનને અફસોસ રહ્યો કે દક્ષાને ફરી મળી ન શકાયું,, અશ્વિનને સોરી પણ કહેવું હતું પણ પછી દક્ષા ક્યારેય ન મળી.

-ચંદ્રકાંત માનાણી

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: