મારી લાગણીઓની સરવાણી

Archive for the ‘મારી રચનાઓ’ Category

એક વસ્તુ એની પાસેથી માંગી દે,

એક વસ્તુ એની પાસેથી માંગી દે,
મારી યાદ એના દિલમાંથી કાઢી દે.

કાલે દોસ્તના લગનમાં જવું છે,
માં, કપડાંની એક જોડ લાવી દે.

એક ઈચ્છા રોજ જન્મી ને મરે છે,
કોઈ પેપરમાં આ ખબર છાપી દે.

જ્યાં સુધી સારી છે ત્યાં સુધી રાખ,
જેવી દાનત બગડે કચરામા નાખી દે.

અગર તે કોઈ બીજાને આપી દીધાં,
એ વચનો મારાં મને પાછા લાવી દે.

-ચંદ્રકાંત માનાણી

 

કેટલા દિ’

જીવનથી ફરિયાદ નહીં કરું કેટલા દિ’
એની એ જ વાત સમજાવીશ કેટલા દિ’

તારી આંખો છલોછલ ભરેલું તળાવ છે,
આંસુને છલકતાં અટકાવીશ કેટલા દિ’

રોજ એક નિર્ધાર કરું છું ને વિચારું છું,
તને ક્યારેય યાદ નહીં કરું કેટલા દિ’

સડવા માંડે એની દુર્ગંધ છૂપાવી ન શકાય,
મારી નિયતને છૂપાવીશ હું કેટલા દિ’

સૂરજની જેમ નીકળીશ રોજ પૃથ્વી પર,
પછી જોઈએ તુ મને નહીં મળીશ કેટલા દિ’

બહાર નીકળી જવા મથતા શ્વાસને,
તું પાછા અંદર ખેંચ્યા કરીશ કેટલા દિ’

-ચંદ્રકાંત માનાણી

એવું મિલન જોઈએ

ગઝલ સારી લખવી હોય તો શું જોઈએ,
ખુશી ઘણી  હોય ભલે એકાદ આંસુ જોઈએ.

ગમતું સુખ મળે નહીં તો ગમતું દુ:ખ ચૂનજે,
મરજી તારી જ ચાલે એવું જીવન જોઈએ.

રડતી આંખ ભાળી ભલે આંસુ લૂછે નહીં,
રડતાં દિલને સમજી લે એવું સ્વજન જોઈએ.

વિરહની વેદનામાં તડપી રાધાએ કહ્યું’તું,
જુદાઈ જેમાં હોય નહીં એવું મિલન જોઈએ.
image

-ચંદ્રકાંત માનાણી

બંધ કર

ખોટું ખોટું ખુશામતિયું હસવાનું બંધ કર,
વારે વારે દુખડું તારું રડવાનું બંધ કર.

હડકાયા કૂતરાનો અંજામ તું જાણી લેજે,
વાતે વાતે સૌને આમ કરડવાનું બંધ કર.

મંદિરે જઈને પ્રભુ ભજ એટલું બસ નથી,
માવતરની અવગણના કરવાનું બંધ કર.

ધ્યેય તારો સિદ્ધ કરી બતાવ બીજું કઈ નહીં,
આમ કરીશ તેમ કરીશ વાગવાનું બંધ કર.

જન્મ સાથે જ જન્મી ગયું છે મરણ પણ,
એટલે જ મોતના ભયથી ડરવાનું બંધ કર.

-ચંદ્રકાંત માનાણી

ફૂલની વ્યથા

પાંનામાં ભીંસાઈ હાડપિંજર બની રહી ગયું,
પુસ્તકમાં એ પ્રેમીના ઈઝહાર બની રહી ગયું.

આંખમાં આંસુની સાથે મને કબર પર મૂક્યું,
કોઈના મૂંગા આક્રંદનું સાક્ષી બની રહી ગયું.

નેતાઓ શહીદને શ્રધ્ધા સુમન આપી રહ્યા,
નેતાઓનાં વોટોનું સ્વાર્થ બની રહી ગયું.

હું પરણતું હોઉં એવી ખુશી રહી ફકત,
વર-વધુની માળાની શોભા બની રહી ગયું.

ન્હોતી ખબર સુખ આટલું ક્ષણિક હોઈ શકે,
દેવ ચરણે ચઢી કચરો બની રહી ગયું.

-ચંદ્રકાંત માનાણી

છોડી બતાવ તું

જ્ઞાનને આચરણથી જોડી બતાવ તું,
દંભ અને આડંબર છોડી બતાવ તું.

 

દરિયાને મળી ખારી થતી નદીની દયા ખા,

વહેતી રહે બીજી તરફ મોડી બતાવ તું.

 

એકમાંથી બે ઘર બનતાં તો જોયાં છે,

બે ઘરને એક ઘર જોડી બતાવ તું.

 

એવું એક પીંજરું છે મનમાં અભાવનું,

મારી એક ઠોકર, તોડી બતાવ તું.

 

કેસરી અને નીલી, શાંત હવામાં ફરકતી,

એવી બે ધજા સાથે ખોડી બતાવ તું .

 

રૂપ કામ પૈસાની દુનિયા રંગીન છે,

હોય હિંમત અગર છોડી બતાવ તું.

 

-ચંદ્રકાંત માનાણી

 

 

 

શી ખબર ક્યાં જતો હશે જીવ કાયા છોડીને…

શી ખબર ક્યાં જતો હશે જીવ કાયા છોડીને,
તકલીફ થતી હશે એને જતાં માયા છોડીને.

જીવ આપે છે નિર્મળ કાયાની સાથે પ્રભુ,
જીવ લઇ જાય છે દુષિત કાયા છોડીને.

કેટલીયવાર પ્રયત્ન કર્યો છે છોડવાનો,
દુનિયામાં નથી જીવાતું મોહમાયા છોડીને.

સાથે જીવવા મરવાનો કોલ તૂટી જાય છે,
જાવું પડે છે એકલા સ્વજન સવાયા છોડીને.

બધો આધાર એના પર હતો, કેમ ગયા ?
બધા સ્વજનોને આમ એકલવાયા છોડીને.

પડછાયો બની રહીશ આજીવન, તે કહ્યું’તું,
તડકામાં કેમ ગયો ? સાથ પડછાયા છોડીને.

-ચંદ્રકાંત માનાણી