મારી લાગણીઓની સરવાણી

Short Story-11 Part-2

સિનિયર અધિકારીનો નિવૃતિનો વિદાય સમારંભ આજે ઈન્ફાન્ટ્રી રોડ પરની હોટેલ મોનાર્ક લક્ષરમાં હતો. મારા રાજીનામા પર કંપનીએ મને એક મહીનો જોબ કંટીન્યુ કરવા કહ્યું છે. એક સારા એમ્પલોયીને કંપની ગુમાવવા નથી માંગતી. પણ મને ઓફિસનો એક એક દિવસ એક એક વર્ષ જેવો લાગે છે. ક્ષમતાએ પીળા રંગની સાડી પહેરી હતી અને સાડી પર લાલ અને લીલા રંગની બોર્ડર લાગેલી હતી, ક્ષમતા કયામત લાગતી હતી. મારી પસંદની વિરુદ્ધ એ મોગરાનું એટલી માત્રામાં પરફ્યુમ લગાવી આવી હતી કે દૂરથી પણ મને મોગરાની એ વાસ માથામાં દુખાવો ઉત્પન કરતી હતી. હવે એને મારી પસંદ ના પસંદની પરવા નથી. પાર્કિંગ લોટમાંથી બોસ સાથે એ આવતી હતી ત્યારે એ બંનેને મેં ગુડ મોર્નિંગ કહ્યું તો બંનેમાંથી કોઈએ સામું પણ ના જોયું. દિવસની શરૂઆત જ ખરાબ થઈ. એકવખત તો થયું ઘરે ચાલ્યો જાઉં પણ એ સમારંભમાં મારી હાજરી આવશ્યક હતી.

સાંજે આરતી સમયે મંદિરે પહોંચી ગયો. પૂજારીને મારા ચહેરા પરથી જ ખબર પડી ગઈ કે એને અમસ્તુ જ પુછ્યું, શું ખબર, કેમ થાકેલો લાગે છે.? આજે થયેલી ઉપેક્ષાની વાત કરી તો પૂજારીજી હસવા લાગ્યા.

મેં પુછ્યું કેમ મારાજ હસો છો?

પૂજારીજીએ કહ્યું; તારી ઉદાસી અકારણ છે. દોષ તારો નથી. તું એમ કહે છે કે ક્ષમતા હવે તને નથી ચાહતી, શું ખબર એ તારા પ્રેમની કસોટી પણ કરતી હોય. જ્યારે મનમાં સંબંધના તાણાવાણા ગૂંથાય તો સમયાંતરે એમાં ખેંચતાણ પણ થવાની જ. અને ધાર કે સામેની વ્યક્તિ ઉપેક્ષા કરી રહી છે, ગુડ મોર્નિંગનો રિપ્લાય નથી આપતી તો એ તારો પ્રોબ્લેમ નથી. એ દુ:ખી આત્મા જો રિપ્લાય નથી કરતી તો તું તારા મનની ખુશીયોમાં આગ શા માટે લગાવે છે. યાદ રાખ, તારી ખુશી ફક્ત અને ફક્ત તારા કંટ્રોલમાં હોવી જોઈએ, બીજાઓ પર નિર્ભર નહીં. માણસની જ્યારે અપેક્ષાઓ નથી સંતોષાતી તો એ ભગવાન સાથેય રિસામણા લઈ લે. તું રોજ સવારે ગુડ મોર્નિંગ કહેવાનું ના છોડજે, ઉદાસ ના થજે, તારું કામ મન દઈને કરજે અને તારું રાજીનામું પાછું લઈ લેજે. પરિસ્થિતિઓથી ભાગ નહીં પણ એનો સામનો કર. ચાલ હવે આરતીનો સમય થયો.

-ચંદ્રકાંત માનાણી
#shortstory

Advertisements

સડકના કિનારે સ્કૂલ યૂનિફોમ પહેરેલો, બગલમાં સ્કૂલ બેગ ભરાવેલો કોઈ વિધાર્થી લીફ્ટ માંગે તો કોલેજની યાદો રાખમાંથી રાક્ષસ બેઠો થાય એમ મનમાં પ્રગટે. કોલેજના બીજા વર્ષમાં અમે પણ આવી જ રીતે રીતસર ટ્રકમાં બેસવા લીફ્ટ માંગતા. ભૂકંપ એનું કામ કરી ગયો હતો. કોલેજનું રિપેરીંગ કામ ચાલુ હતું. એટલે એફવાય અને ટીવાયનું સવારનું ટાઈમ અને એસવાયનું ટાઈમીંગ મોડું હતું. રજા પડતી ત્યાં સુધીમાં મુંદ્રા-હાજીપીર, ભુજ-નારાયણસરોવર અને ભુજ-નખત્રાણા બસો ઓલરેડી નીકળી ગઈ હોય. આ ત્રણેય બસોના ડ્રાઇવરને અમારા પર વિશેષ લાગણી. …. મુંદ્રા-હાજીપીરનો કિશોર, ભુજ નારાયણસરોવરનો ઝાલા અને ભુજ નખત્રાણાનો ખીમજી બસમાં ગમે તેવી ગીરદી હોય જયનગરના બસ સ્ટોપ પર બસ ઊભી રહેતી જ..બસમાં ગીરદી માનકૂવા સૂધી રહેતી…ત્યાં સુધી અમને ડ્રાઇવરની કેબિનમાં પણ બેસાડતા…મુંદ્રા-હાજીપીર બસની કંડીશન સારી રહેતી અને કિશોર સારી સ્પિડમાં દોડાવતો. ખીમજી પ્રમાણમાં ટાઢો…નારાયણ સરોવર જતી બસ લગભગ ખખડધજ જ આવતી પણ ઝાલા એ બસનેય ઓવરસ્પીડે દોડાવતો…ઝાલા ક્લચ વગર જ ગિયર બદલાવતો એવું લાગતું જાણે બસ પર બળાત્કાર જ કરે છે. એના જમણા હાથમાં બીડી સળગતી રહેતી, માવો ચાવતો, દાઢી વધારેલી આંખોમાં કાળાં ચશ્માં પહેરતો ઇનશર્ટ કરેલો ઝાલા ખખડધજ બસથી કોઈપણ વાહનને ઓવરટેક કરતો હજી યાદ છે. ક્યારેક ઓવરટેક કરતો હોય અડધી બસ આગળ નીકળી ગયા પછી સામેથી કોઈ વાહન આવેને બ્રેક મારવી પડે તો ઝાલો જલી જાતો …અને ફરી જ્યારે ઓવરટેક કરે ત્યારે પેલા ડ્રાઇવરને ભાંડવાનું ન ચૂકતો…સેકંડ યરમાં રજા પડતી ત્યાં સુધીમાં આ ત્રણેય બસો નીકળી જતી. પછી કાંતો ભુજ-પીપર કામ આવે અથવા કોઈ બીજી અથવા ટ્રક….ઘરે પહોંચતાં ચાર પણ વાગી જતા….

12711208_1046867808689922_5902548720695701169_oકહેના તો હે કૈસે કહું…?
કહેનેસે ડરતા હું મૈ..
તુમસે પ્યાર કરતા હું મૈ…..

મૌકા મિલા મુજે કઈ-કઈ બાર
ઝબાંને મગર સાથ ના દિયા..
કહુંગા ઉસે કુછમેં રટતા રહા
મગર રૂબરૂ કુછ ભી કહે ના શકા
મેરે પ્યારકી હદ હો ચુકી
દીવાના સા લગતા હું મેં ….
તુમસે પ્યાર કરતા હું મૈ…..

તુજે દેખકર તેજ ચલતી હે સાંસે
બડી દેર મેં ફિર સંભલતી હે સાંસે
યે ચાહત કહાં લેકે આયી હે મુજકો
ન ચલતી હે રાહે ન રુકતી હે રાહે
મિલના તો હે કૈસે મીલું
તેરે પાસ આનેસે ડરતા હું મેં
તુમસે પ્યાર કરતા હું મૈ….

યુ આર માય વેલેન્ટાઈન

બહુ વર્ષો પહેલાં આ ગીત જયારે પહેલીવાર સાંભળ્યું ત્યારથી ખુબ જ ગમી ગયું. કુમાર સાનુનો અવાજ, રાજેશ રોશનનું
મ્યુઝીક દેવ કોહલીના શબ્દો અને ચોકલેટી શાહીદ પર ફિલ્માવેલું આ ગીતમેં સેકડોવાર સાંભળ્યું છે.
કહેવું તો છે પણ કેમ કરી કહું…આ કહેવાની વાત કોઈ તરત કહી દે છે અને કોઈની આખી જિંદગી નીકળી જાય તોય
કહેવામાં છી વહી જાય..હહહ..કહેતાં ડરું છું મને કહેવાનાં કેટલાય મોકા મળ્યા, રાત-રાતભર જાગીને વિચાર્યું છે
કે કાલે મળશે તો આ વાતનો નિવેડો લાવવો જ છે અને કહી જ દેવું છે પણ જયારે તને જોઉં છું તો બોલતી
બંધ થઈ જાય છે. ભલે રૂબરૂમાં એક વખત પણ નથી કહ્યું પણ સપનાંમાં તો હજાર વાર કહ્યું છે અને જાગતા પણ આંખોએ
કહ્યું છે તું પણ સમજે છે છતાં કેવી છો તું કે તને બોલીને કહું તો જ સમજણ પડે એવું વર્તન કરે છે. આમ તો હું બહુ બહાદુર
છું પણ તને દુરથી આવતી જોઉં તો પણ દિલમાં ધડબડાટી મચી જાય છે. દિલની બધી ધડકનો આમતેમ
ભાગવા માંડે છે (જાણે કોઈ ડાકણ જોઈ લીધી હોય હહહ..) તારી ફક્ત એક ઝલકથી આવું કેમ થતું હશે..
આમછતાં તું ફરી ક્યારે દેખાઇશ એની ઈચ્છા દિલ તરત વ્યક્ત કરે છે. તને જોયાં પછી હું કાય બોલી ન શકું,
દિલ પણ ઉછાળા મારીને શરીરમાંથી નીકળીને તારામાં સમાઈ જવા તત્પર હોય, હું સાવ બાગા જેવો થઈ જાઉં…
આવી હાલતમાંય મને મળવું છે તને…. પણ ડરું છે. જ્યાં સુધી પ્રેમ છે ત્યાં સુધી જીવનમાં રોમાંચ અકબંધ છે.

વેલેન્ટાઈન ડે આવશે અને જશે. પણ પ્રેમ વ્યક્ત કરવા એક દિવસ પુરતો નથી. પ્રેમ વ્યક્ત કરવા માટે કોઈ બંધન
નથી, દિવસમાં બે વાર, રોજરોજ, અઠવાડિયે એકવાર મહિને કે છ મહિને…. ગમે ત્યારે કહી શકાય, શરત ફકત એટલી કે એમાં અહમ ન હોવો જોઈએ. હું પહેલાં કાં કહું, વોટ્સએપ પર મારો મેસેજ જોયો છતાં એને રિપ્લાય કેમ ન દીધો હવે હૂય એમ જ કરીશ, એફબી પર મારી પોસ્ટ લાઈક કેમ ન કરી…એવા એવા ઈગો પાળશું તો પ્રેમ થઈ રહ્યો…. વર્ષ દરમિયાન તમારાં પ્રીતમને એક વખત પણ
હું તને ચાહું છું ન કહ્યું હોય તો કહો એવું યાદ કરાવવા આ દિવસ આવે છે. પ્રેમ એ આપણા જીવન જેવો છે,
નાનપણમાં તોફાની, મુગ્ધાવસ્થામાં પહોંચે એટલે મસ્તીખોર અને વૃદ્ધ થાય એટલે મૃતપ્રાય થઈ જાય. હવે પ્રેમ વૃદ્ધ
જલ્દી થઈ જાય છે. પ્રેમની જેવી શરૂઆત થઈ હોય એવો જ અગર તમે જીવંત રાખી શકો જીવનપર્યંત તો જીવન ઉત્સવ બની જાય. આ તો એવું છે ને પ્રેમ થયો લગ્ન કર્યા પતિ થયો પતી ગયો. કેટલી ફરિયાદો ઉત્પન્ન થાય છે, એ મનગમતી રસોઈ નથી બનાવતી, એ મારી રસોઈના કદી વખાણ નથી કરતા, એ મારી સાથે બરાબર વાત નથી કરતી, એ મને ક્યારેય મૂવી જોવા નથી લઈ જતા. …ગાડીને ફક્ત ચલાવ્યા જ કરીએ એ પણ ન ચાલે, અમુક સમયે સર્વિસ પણ કરાવવી પડે. સર્વિસ કરાવવાનું તો ઠીક, જેમ ગાડીમાં પેટ્રોલ ખાલી થતાં ભરાવવું પડે તેમ પ્રેમની ટાંકી પણ ભરેલી રાખવી જોઈએ. હું એમ નથી કહેતો કે તમે વારેવારે આઈ લવ યુ આઈ લવ યુ કહ્યા કરો. એ તો જોવું પડે કેવા તાપણાંમાં પ્રેમની રોટલી મૂકેલી છે. તાપણુંય ઓલાવું ન જોઈએ, રોટલી કાચી પણ ન રહેવી જોઈએ અને બળી પણ ન જવી જોઈએ. તો દોસ્તો, કાલની રાહ ન જોશો. કાલ કોને જોઈ છે. આજે જ કહી દેજો તમારા વેલેન્ટાઈનને..

હેપ્પી વેલેન્ટાઈન ડે.

lifeofmanજ્યાં સુધી દીકરાના લગ્ન ન થયાં હોય ત્યાં સુધી માને ટેન્શન હોય અને લગ્ન થતાં બીજું ટેન્શન ચાલુ થાય છે. દીકરો મારી ઘડપણની લાકડી થશે, એ દુનિયામાં સૌથી વધુ મને ચાહે છે એ મારી વાત કદી ટાળે નહી એવા કેટલાય ખયાલો માના દિમાગમાં ઘર કરેલા હોય છે. બીજી તરફ એક છોકરી કોઈ અજાણી વ્યક્તિમાં પોતાની આખી દુનિયા જોવે છે. એની સાથે લગ્ન કરે છે અને પોતાની હસ્તી મિટાવીને એને સમર્પિત થાય છે. કરૂણતા એ છે કે મા એવું માને છે કે દીકરો મારો છે અને પત્ની એવું માને છે કે એ મારા છે. બંને પોતપોતાની જગ્યાએ સાચાં. જો માની વાત માને તો માવડિયો કહેવાય અને પત્નીની વાત માને તો વહુઘેલો કહેવાય. પુરુષના ગળામાં પ્રેમનું એક દોરડું આંટી મારેલું છે જેનો એક છેડો મા પાસે અને એક પત્ની પાસે. જો આ દોરડાની ખેંચતાણમાં બંને સમજણ ન દર્શાવી તો બસ આવી બન્યું. બંને પાત્રની ભાવના સારી હોય છે પણ પછી મુદ્દો અહમનો બની જાય છે. સોશિયલ મીડિયામાંથી આ ફોટો મળ્યો. બંને ગાડી એકી સાથે જોરમાં નહીં આવે પણ ધીરેધીરે દબાવશે અને જો ભૂલથી રિવર્સ ગિયર લાગી ગયો તો બિચારા પુરુષનો હાથ એક ગાડી પરથી છટકી જાય છે.

 

તમે

વરસોથી પ્રેમ છૂપાવીને ફરો છો તમે,
હજુ ક્યારે કહેશો મને કે પ્રેમ કરો છો તમે.

બધા દોસ્તો એ કહ્યું નથી શોભતું આ સર્ટ તને,
કોઈએ કહ્યું ‘તું, સફેદ કલર પસંદ કરો છો તમે.

અમસ્તા ય તમે એટલાં સુંદર દેખાવ છો,
રોજરોજ તો પછી શણગાર કાં કરો છો તમે?

કેટલાયને મે મારી આંખે રડતા જોયા છે,
જ્યારે મારી સાથે હસતાં ફરો છો તમે.

દિલ હજુ ય ચૂકી જાય છે ધડકવાનું,
જ્યારે ઝૂકેલી નજર ઊંચી કરો છો તમે.

-ચંદ્રકાંત માનાણી

રાત-રાતભર નથી જાગતો હમણાં હમણાં,
હું તને યાદ નથી આવતો હમણાં હમણાં.

જ્યારથી તારા મેસેજ બંધ થયા છે,
હું ઓનલાઇન નથી થાતો હમણાં હમણાં.

સતત એક સ્મિત ચહેરા પર રહે છે,
હું કોઈને નથી સમજાતો હમણાં હમણાં.

રસ્તે ઝઘડતા લોકોને જોઈ રહું છું ફક્ત,
હું એને નથી સમજાવતો હમણાં હમણાં

ખિસ્સામાં ચિલ્લર રાખવા લાગ્યો તો,
એ ભિખારી નથી મળતો હમણાં હમણાં

ચિંથરેહાલ છતાં આનંદિત રહેતો હમેશાં,
એ પાગલ નથી હસતો હમણાં હમણાં.

દૂર બેઠી સ્મિત આપી રહી છે કિસ્મત,
ને હું ભાવ નથી આપતો હમણાં હમણાં.

-ચંદ્રકાંત માનાણી

colકોઈ એક ફોટો કેટલી યાદો સાચવી શકે છે વાહ,. ઉપરનો ફોટો ભુજની કોમર્સ કોલેજની લાઈબ્રેરીનો છે. કોલેજમાં લાઈબ્રેરી છે એવું જાણીને હું ખુબ ખુશ થયેલો. વિથોણની લાઈબ્રેરી પછી આ લાઇબ્રેરીનો નંબર આવે પુસ્તકો વાંચવા આપવામાં. આ જ લાઈબ્રેરીમાં હું ઉલ્લુ બન્યો હતો અને એની જાણ મને કોલેજ પૂરી થયા પછી બે-ચાર વર્ષે પડેલી. ઉપરના ફોટોમાં પાઠક સાહેબ છે જે લાઈબ્રેરી સાચવતા, પુસ્તકો કાઢી આપતા. નાકની અણી પર કાયમ ચશ્માં રહેતાં, માથાપર વિગ દેખાઈ આવતી, કાયમ વિદ્યાર્થીઓની મદદમાં હજાર રહેતા. બસ હું એમનો ફેન થઈ ગયેલો. ત્રણ વર્ષ દરમિયાન મેં ક્યારેય એને ગુસ્સે થયેલા નહોતા જોયા, અને એમનું કાર્ય એ નિષ્ઠાથી કરતા. ક્યારેક વિદ્યાર્થી વધુ હોય અને કોઈ કહે સાહેબ મને આ પુસ્તક જોઈએ છે, તો એનો જવાબ લગભગ ફીક્ષ જ હતો, “ હા, કાઢી આપું હો”… અવાજમાં ક્યારેય અણગમો ન સંભળાતો….એને કહેવાની હિંમત ન ચાલી કે સાહેબ તમારી સાથે એક ફોટો જોઈએ એટલે આવી રીતે એક ફોટો લઇ લીધો. ફોટોમાં એક છોકરી છે જેને આસમાની ડ્રેસ પર સફેદ કોટ પહેર્યો છે. એનું નામ મને ખબર નથી. કોલેજમાં ત્યારે યુવા મહોત્સવ કે એવું કઈક હતું. અમે ત્રીજા વર્ષમાં હતા. મેં નિબંધ સ્પર્ધા, કાવ્ય સ્પર્ધા, ગાયન, વક્તૃત્વ સ્પર્ધા,૧૦૦,૪૦૦ અને ૧૫૦૦ મીટર દોડ, ત્રિપલ જંપ, લાંબી કુદમાં ભાગ લીધો હતો. ગાયન, વક્તૃત્વ,૧૦૦ મીટર દોડ, ત્રિપલ જંપ, લાંબી કુદમાં આપડો નંબર ન આવ્યો. હું નિબંધ લખીને આવ્યો અને જ્યાં ગાયન સ્પર્ધા ચાલી રહી હતી ત્યાં પહોચ્યો અને તરત પછી કાવ્ય લખવા જવું હતું. કલાસરૂમમાં ગઢવી સાહેબ બેઠા હતા. આશરે પચીસેક સ્પર્ધકો હતા. હું ક્લાસમાં દાખલ થયો કે ગઢવી સાહેબે સ્વાગત કર્યું, આવો રાજાના કુંવર તમારી જ રાહ જોતા હતા..બધા હસે છે. કારણ કે હું મોડો પડ્યો હતો. ગઢવી સાહેબ મને સૌથી પ્રિય હતા. તેના આમ કહેવાથી મને જરાય ખરાબ ન્હોતું લાગ્યું. બે-ત્રણ વિદ્યાર્થીઓ ગીત ગાઈ લીધું હતું. એમાંથી એક એ આસમાની ડ્રેસવાળી છોકરી પણ હતી. એમને એક હિન્દી ગઝલ ગાઈ હતી….”રાઝકી બાત કહે ગયા ચહેરા..,,એ ગઝલ મને ખુબ ગમી હતી.. પછી મેં ગઢવી સાહેબને કહ્યું સાહેબ હું આવું..? મારે કાવ્ય લખવા પણ જવું છે. તો મને પરમીસન મળ્યું અને મેં ત્યારે મારા ભયંકર અવાજમાં દિલ હે તુમ્હારા ફિલ્મનું ગીત ચાહે ઝુબાંસે કુછ ના કહો ગાયું હતું. ગીત સાંભળ્યા પછી ગઢવી સાહેબે કહ્યું,” ચંદરિયા( એ મને ચંદરિયા કહેતા), તું જઈ શકે છે અને હાં, મારો કયો નંબર આવ્યો એવું ન પૂછતો..સાહેબની આ જ ભાષા હતી, મને ગમતી હતી.કોલેજનો પહેલો દિવસ હું ક્યારેય નહી ભૂલી શકું, જયારે ગઢવી સાહેબ બધા ક્લાસમાં મારી શોધ કરી આવેલા. મને શોધીને કહ્યું હતું કે તારે વોલીબોલ ટીમ તૈયાર કરવી છે, મને મળજે ક્લાસ પછી. સાહેબને ઘૂંટણમાં તકલીફ હતી. ચાલતા ત્યારે જમણી અને ડાબી તરફ જુકી જતા. બહુ ધીરે ધીરે ચાલી શકતા. એનો અવાજ એકદમ પહાડી. ક્યારેય માઈકની જરૂર ન પડતી. એનાં નીડર અવાજમાં આત્મવિશ્વાસ જળકતો. અમે ખંભાત રમવા જઈ રહ્યા હતા. ભુજ -ખંભાત બસમાં હું એની સાથે બેઠો હતો, એ વિન્ડો તરફ હતા. દિવસની મુસાફરી હતી. છેલેથી ચોથી સીટ પર અમે બેઠા હતા. આગળની સીટ પરથી કોઈ બહાર કોઈ થુક્યું અને થોડા છાંટા અમે પણ અનુભવ્યા. એક પલનોય વિલંબ કર્યા વગર ગઢવી સાહેબે જોરથી કહ્યુંતુ કોણ છે નાલાયક થુંકે છે બારી બહાર. અને પછીથી શાંતિ થઈ ગઈ હતી. કોલેજનાં બીજા વર્ષે વોલીબોલની ટીમ ફાઈનલ કરી લીધા પછી સાહેબ ક્રિકેટના ગ્રાઉન્ડ પર જઈ રહ્યા હતા. હું એમની સાથે ત્યાં ગયો હતો અને રમવાની ઈચ્છા વ્યક્ત કરી હતી તો એને કહ્યું હતું કાલે વાઈટ પેન્ટ અને શર્ટમાં આવી જજે પ્રેક્ટીસ કરવા. હું ગયેલો, પણ ત્યાતો ટીમ પહેલેથી ફીક્ષ થઈ ગયેલી હતી. એક બાપુએ મને કહેલું જો મને વોલીબોલ ટીમમાં લઈશ તો જ તારું સિલેક્શન થશે. મે કહ્યું હતું તું રોજ પ્રેકટીશ કરવા આવીશ તો કરીશ. તો બાપુ કહે મારે રમતા નથી આવડતું મને તો ખાલી ફરવા આવું છે ટીમ સાથે…મે કહેલું તો બાપુ તારું સિલેક્શન નહી થાય તો એને કહ્યું તારું સિલેક્શન પણ નહી થાય. બીજા દિવસથી હું ક્રિકેટ રમવા ના ગયો. ત્રીજા વર્ષે સાહેબ કહેતા હતા બે વર્ષ પછી હું રીટાયર થવાનો છું. ત્રણ વર્ષ અમે ટીમ લઇ ગયા પણ એક વખત પણ ફાઈનલ ના જીતી શક્યા. ત્રીજા વર્ષે સાહેબે મને કહ્યું હતું કે જો તું યુનિવર્સીટી ટીમ માટે સિલેક્ટ થઈશ તો તને હું ટ્રેક-સુટ અપાવીશ. ત્રીજા વર્ષે ટીમે સારું પ્રદર્શન કર્યું હતું અને હું સિલેક્ટ પણ થયો હતો પણ સાહેબે એનો વાયદો પુરો ન કર્યો બસ એ એક જ મીઠી ફરિયાદ રહી. મિસ યુ શ્રી એ બી ગઢવી સાહેબ.